Σελιδοδείκτες από έργα ζωγραφικής του Γιάννη Σταύρου στην Πολιτεία…

Νέοι σελιδοδείκτες του Γιάννη Στάυρου στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία

Μόλις κυκλοφόρησαν 60 νέοι σελιδοδείκτες από έργα του ζωγράφου Γιάννη Σταύρου στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία (Ασκληπιού 1, Αθήνα), εγκαινιάζοντας την παρουσία της Πολιτείας στο διαδίκτυο…

Η ιστοσελίδα politeianet.gr είναι γεγονός!
(πατήστε κλικ στην υπογράμμιση)

“… το οποίο σημαίνει ότι … είναι το βιβλιοπωλείο Πολιτεία στην οθόνη του υπολογιστή σας! Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε μία ιστοσελίδα όπου – όπως και στα βιβλιοπωλεία μας – να κυριαρχεί η δυνατότητα να βρίσκουν οι αναγνώστες τα βιβλία που πραγματικά τους ενδιαφέρουν να αποκτήσουν. Έτσι, δώσαμε ιδιαίτερη έμφαση στην προβολή των βιβλίων που αποτελούν προτάσεις των συντελεστών του βιβλιοπωλείου Πολιτεία, στην ενημέρωση για τις νέες κυκλοφορίες (τόσο γενικότερα όσο και ανά θεματική ενότητα ή σε αναζήτηση), την προβολή των διαχρονικών βιβλίων σε εξαιρετικές τιμές, την προβολή των βιβλίων που οι ίδιοι οι πελάτες μας κρίνουν σαν τα πιο αξιόλογα (φέρνοντας τα στις πρώτες θέσεις πωλήσεων, σχολιάζοντας τα, επιλέγοντας τα στα αγαπημένα τους). Τέλος, και όχι το λιγότερο σημαντικό, μία βάση δεδομένων και μία προσαρμοσμένη μηχανή αναζήτησης, που να επιτρέπει όχι μόνο γενικά πλούσιες επιλογές σε αυτό που ψάχνετε, αλλά και ειδικότερα πλούσιες επιλογές σε βιβλία με εξαιρετικές τιμές…” Περισσότερα

Ντροπή και φόβος απέναντι στους Έλληνες…

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

(Αναδημοσίευση από ΛΕΣΧΗ ΣΚΕΨΗΣ, 7-10-2011)

Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του…

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα.

Φρειδερίκος Νίτσε

(Kαι κάτι επίκαιρο: το μίσος εναντίον των Ελλήνων δεν ξεσπάει μόνο από τους ξένους αλλά και από τους έλληνες πράκτορές τους που κατά τάλλα εν ονόματι της πατρίδας διεργάζονται τον απόλυτο αφανισμό μας)

η επέτειος της δημοκρατίας..!

Με αφορμή τη γιορτή της…δημοκρατίας στο προεδρικό μέγαρο..!

Καλό μήνα κορίτσια! Και του χρόνου λίγο καλύτερα…

Η αποστολή της επιστολής από τη Λιάνα:

Ανοικτή επιστολή του Καθηγητού Βασίλη Φίλια προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια.

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,…

Όταν την επομένη του πραξικοπήματος του ’67, μία χούφτα άνθρωποι ιδρύσαμε τη Δημοκρατική Άμυνα γνωρίζαμε πολύ καλά ότι η Δημοκρατία δεν καταλύθηκε από τις ερπύστριες των τανκς, αλλά είχε προ πολλού αυτοκαταρρεύσει και αυτοαναιρεθεί εσωτερικά.

Γι’ αυτό και ο απόηχος της αντίστασής μας ήταν όχι απλά η πάλη της ανατροπής της δικτατορίας, αλλά η ουσιαστικοποίηση της μελλοντικής Δημοκρατίας με την έννοια της εδραίωσης μιας πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας.

Ο στόχος αυτός δεν επετεύχθη διότι το παλαιό φθαρμένο πολιτικό προσωπικό όχι μόνον επανήλθε το ’74 «ανέπαφο», αλλά και διότι η δικτατορία χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για να «μεταποιηθεί» η ελευθερία σε ελευθεριότητα και ασυδοσία. Η συντεχνοποίηση της κοινωνικής μας ζωής, η ανευθυνοποίηση, ο παρασιτισμός, η λογική του «πεζοδρομίου», η διαφθορά, τα σκάνδαλα και ο πολιτικός θεατρινισμός είναι μερικές, οι σημαντικότερες, από τις συνέπειες.

Αυτά όσον αφορά το απώτερο παρελθόν, όπου οι ευθύνες βαρύνουν όλους όσους άσκησαν πολιτική σε επίπεδο εξουσίας.

Το παρόν συνδέεται με μία οικονομική βαθύτατη δυσπραγία, που οδηγήθηκε σε οικονομική κατάρρευση από χειρισμούς, τους οποίους χαρακτήρισαν η λογική της εξάρτησης, της υποτέλειας, της παράδοσης άνευ όρων των συμφερόντων της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους και τους μηχανισμούς των παγκόσμιων τοκογλύφων.

Κάτι που έγινε από μία «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, η οποία με τις συμβουλές και τις συμβολές των ξένων επεχείρησε μια άνευ προηγουμένου εξαπάτηση του ελληνικού λαού και όταν σε ελάχιστο χρόνο αποκαλύφθηκε ο αντιλαϊκός και αντεθνικός χαρακτήρας της πέρασε απροκάλυπτα σε εφαρμογή της αρχής «αποφασίζομεν και διατάσομεν».

Έτσι αναδύθηκε μία νέα χούντα η οκτωβριανή. Μια χούντα , που όχι μόνον δεν εκμεταλλεύτηκε τεράστιες ευκαιρίες υπέρβασης της κρίσης με προσφυγή στη Ρωσία, την Κίνα, τα εμιράτα και όπου αλλού, αλλά και δεν διαπραγματεύτηκε όπως έκανε η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ισπανία κ.ο.κ.

Οι προσωπικές σας ευθύνες κ. Πρόεδρε είναι τεράστιες, διότι δεν προστατεύσατε τη χώρα, εντός των ορίων της δικαιοδοσίας σας απέναντι:

- Στην αντισυνταγματικότητα και τον παράνομο χαρακτήρα μεγάλου μέρους των όρων του μνημονίου και την αντισυνταγματική και εξ υφαρπαγής επιψήφισή του.

- Στην εκχώρηση εθνικού πλούτου υπό την μορφή εμπραγμάτων ασφαλειών και «εγγυήσεων» αντί πινακίου φακής.

- Στην ιδιωτικοποίηση όλων των επικερδών δημοσίων επιχειρήσεων

- Στο μη σεβασμό διεθνών συμφωνιών, που είχαν γίνει από την προηγούμενη κυβέρνηση όσον αφορά τα υγρά καύσιμα και το φυσικό αέριο,

- Στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας και τη λατινοαμερικανοποίηση της χώρας,

- Στην κατ’ εντολή της κυβέρνησης ανοικτή σύμπραξη της αστυνομίας με τους κουκουλοφόρους.

Ναι κ. Πρόεδρε. Αυτά και άλλα πολλά μεταξύ των οποίων το μέγιστο και πολύ πρόσφατο. Η σιωπή σας στις εμετικές δηλώσεις Ερντογάν περί «Ελληνικής διοίκησης της νοτίου Κύπρου» και της αμφισβήτησης και αυτής της ύπαρξης Κυπριακού κράτους.

Στην πρώτη σας θητεία είχατε δείξει ότι είχατε υπερβεί το κομματικό σας παρελθόν προς όφελος του εθνικού. Σήμερα πλέον λειτουργείτε ως ουραγός μια Κυβέρνησης μειοδοσίας και εθνικού άγους, ως υποστηρικτής της οκτωβριανής χούντας.

Αρνούμαι κατόπιν αυτού να δεχτώ την πρόσκλησή στη «γιορτή της Δημοκρατίας». Αρνούμαι να συμμετάσχω σε κάτι, που κατήντησε θέατρο σκιών, αρνούμαι να διαγράψω τον ένα χρόνο παρανομίας και τα πέντε χρόνια φυλακής στο όνομα της στήριξης της σημερινής ψευτοδημοκρατίας του 15%.

Η Ελλάδα και πάλι στο προσκήνιο…

Ας γράψουμε και κάτι καλό για την Ελλάδα και τους έλληνες – μήπως κι αλλάξει η τύχη μας…

Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη 1970, λάδι σε καμβά

Δημοσιεύτηκε στην εφήμερίδα NEW YORK TIMES και μας το έστειλε ο φίλος Γιώργος Τ με email:

Not used to send such kind of emails but I read an interesting article/opinion at THE NEW YORK TIMES, that not many Greeks think about or learn from…

George

OP-ED CONTRIBUTOR
Democracy’s Cradle, Rocking the World

By MARK MAZOWER

Published: June 29, 2011

YESTERDAY, the whole world was watching Greece as its Parliament voted to pass a divisive package of austerity measures that could have critical ramifications for the global financial system. It may come as a surprise that this tiny tip of the Balkan Peninsula could command such attention. We usually think of Greece as the home of Platon and Pericles, its real importance lying deep in antiquity. But this is hardly the first time that to understand Europe’s future, you need to turn away from the big powers at the center of the continent and look closely at what is happening in Athens. For the past 200 years, Greece has been at the forefront of Europe’s evolution.

In the 1820s, as it waged a war of independence against the Ottoman Empire, Greece became an early symbol of escape from the prison house of empire. For philhellenes, its resurrection represented the noblest of causes. “In the great morning of the world,” Shelley wrote in “Hellas,” his poem about the country’s struggle for independence, “Freedom’s splendor burst and shone!” Victory would mean liberty’s triumph not only over the Turks but also over all those dynasts who had kept so many Europeans enslaved. Germans, Italians, Poles and Americans flocked to fight under the Greek blue and white for the sake of democracy. And within a decade, the country won its freedom.

Over the next century, the radically new combination of constitutional democracy and ethnic nationalism that Greece embodied spread across the continent, culminating in “the peace to end all peace” at the end of the First World War, when the Ottoman, Hapsburg and Russian empires disintegrated and were replaced by nation-states.

In the aftermath of the First World War, Greece again paved the way for Europe’s future. Only now it was democracy’s dark side that came to the fore. In a world of nation-states, ethnic minorities like Greece’s Muslim population and the Orthodox Christians of Asia Minor were a recipe for international instability. In the early 1920s, Greek and Turkish leaders decided to swap their minority populations, expelling some two million Christians and Muslims in the interest of national homogeneity. The Greco-Turkish population exchange was the largest such organized refugee movement in history to that point and a model that the Nazis and others would point to later for displacing peoples in Eastern Europe, the Middle East and India.

It is ironic, then, that Greece was in the vanguard of resistance to the Nazis, too. In the winter of 1940-41, it was the first country to fight back effectively against the Axis powers, humiliating Mussolini in the Greco-Italian war while the rest of Europe cheered. And many cheered again a few months later when a young left-wing resistance fighter named Manolis Glezos climbed the Acropolis one night with a friend and pulled down a swastika flag that the Germans had recently unfurled. (Almost 70 years later, Mr. Glezos would be tear-gassed by the Greek police while protesting the austerity program.) Ultimately, however, Greece succumbed to German occupation. Nazi rule brought with it political disintegration, mass starvation and, after liberation, the descent of the country into outright civil war between Communist and anti-Communist forces.

Only a few years after Hitler’s defeat, Greece found itself in the center of history again, as a front line in the cold war. In 1947, President Harry S. Truman used the intensifying civil war there to galvanize Congress behind the Truman Doctrine and his sweeping peacetime commitment of American resources to fight Communism and rebuild Europe. Suddenly elevated into a trans-Atlantic cause, Greece now stood for a very different Europe — one that had crippled itself by tearing itself apart, whose only path out of the destitution of the mid-1940s was as a junior partner with Washington. As the dollars poured in, American advisers sat in Athens telling Greek policy makers what to do and American napalm scorched the Greek mountains as the Communists were put to flight.

European political and economic integration was supposed to end the weakness and dependency of the divided continent, and here, too, Greece was an emblem of a new phase in its history. The fall of its military dictatorship in 1974 not only brought the country full membership in what would become the European Union; it also (along with the transitions in Spain and Portugal at the same time) prefigured the global democratization wave of the 1980s and ’90s, first in South America and Southeast Asia and then in Eastern Europe. And it gave the European Union the taste for enlargement and the ambition to turn itself from a small club of wealthy Western European states into a voice for the newly democratic continent as a whole, extending far to the south and east.

And now today, after the euphoria of the ’90s has faded and a new modesty sets in among the Europeans, it falls again to Greece to challenge the mandarins of the European Union and to ask what lies ahead for the continent. The European Union was supposed to shore up a fragmented Europe, to consolidate its democratic potential and to transform the continent into a force capable of competing on the global stage. It is perhaps fitting that one of Europe’s oldest and most democratic nation-states should be on the new front line, throwing all these achievements into question. For we are all small powers now, and once again Greece is in the forefront of the fight for the future.

Mark Mazower is a professor of history at Columbia University.

Η απόγνωση κι αγανάκτηση των ανθρώπων είναι πλέον στα ύψη…

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη*

Η απόγνωση κι αγανάκτηση των ανθρώπων είναι πλέον στα ύψη. Εδώ στο Μογκαντίσου του Παπουτσή, στα σύνορα της Λαχώρης που δημιούργησαν οι χαρωπές απόψεις του Καμίνη και οι ιδεοληπτικές δράσεις του Ραγκούση, άρχισε να κυλάει αίμα.

Οι φτωχοί και οι αδύναμοι την πληρώνουν. Γέροι, γυναίκες, έφηβοι, άνθρωποι που δεν μπορούν να φύγουν μακριά από το πρόβλημα, από τον πολυπολιτισμικό παράδεισο που δημιούργησε η πολιτική ορθότητα, η ανομία κι η ανοχή στα καθάρματα. Οι φραγκάτοι που ζουν στο Βόρεια ή κυριλέ Νότια Προάστια ή σε γειτονιές του Κολωνακίου που βρίθουν από φυλάκια, φρουρούς, κάμερες κλπ, δεν έχουν ανάγκη, δεν τους αφορούν όσα συμβαίνουν στον Τρίτο Κόσμο των απλών ανθρώπων. Κανείς δεν θα τους σφάξει σαν αρνιά στη γωνία. Δεν θα μείνει η γυναίκα τους σύξυλη και το παιδί τους ορφανό, πριν γεννηθεί. Κανείς δεν θα τους αρπάξει την τσάντα ενώ περπατάνε, πρώτον γιατί σπανίως περπατάνε κι αυτό πάντα συνοδεία, κι όταν περπατάνε δεν είναι ποτέ στις κακόφημες γειτονιές που ζει το μπας κλας πόπολο. Κι έτσι κι αλλιώς, την τσάντα τους την κρατάει άλλος, ο οποίος είναι και «σιδερωμένος». Άμα σε φυλάνε πιστόλια, οι μαχαιροβγάλτες μένουν μακριά κι αλάργα.

Όμως, ο τόπος αυτός έχει Αφέντη κι είναι ο Έλληνας. Φιλόξενος, αφέντης, κιμπάρης αλλά Αφέντης στον τόπο του και το σπιτικό του. Όποιος έρχεται είναι φιλοξενούμενος κι όχι μπάστακας, ούτε εγγράφει δικαιώματα χρησικτησίας. Όποιος έρχεται θα έρχεται νόμιμα, θα σέβεται τον τόπο και τον τρόπο μας, τους νόμους μας και τον πολιτισμό μας. Θα σέβεται την περιουσία μας και τα μνημεία μας, τις γυναίκες, τις μανάδες και τις κόρες μας. Στις χώρες από τις οποίες έρχονται πολλοί από τους παραβατικούς «μουσαφιραίους» μας, αν κάνουν αυτά που κάνουν εδώ, τους κόβουν το χέρι, το κεφάλι, τους κρεμάνε, τους ντουφεκάνε σαν τις μπεκάτσες. Με διαδικασίες συνοπτικές, οι οποίες απολαμβάνουν μάλιστα της γενικής αποδοχής και με παλλαϊκή συμμετοχή της παγκόσμιας σέχτας, στην οποία ανήκουν. Λιθοβολούν γυναίκες, κόβουν χέρια, κάνουν κλειτοριδεκτομές με κονσερβοκούτια κι αγκάθια. Ωραία πράγματα.

Εμείς δεν κάνουμε τέτοια. Είμαστε φωνακλάδες κι οργίλοι αλλά ούτε κατά διάνοια θα μπορούσαμε να εισάγουμε τέτοια βαρβαρότητα. Έχουμε όμως Νόμους. Βασισμένους σε άλλες παραδόσεις, ελληνορωμαϊκές. Δεν λιθοβολούμε, ούτε ακρωτηριάζουμε μέλη. Το χειρότερο που μπορείς να πάθεις είναι ισόβια, που τελικά είναι το πολύ εικοσιπέντε χρόνια, ό,τι κι αν κάνεις και πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να το πάθεις αφού περάσεις ανακριτή, δυο βαθμούς δικαιοδοσίας κι αναιρετική διαδικασία. Ούτε καταναγκαστική εργασία δεν έχουμε. Αντιθέτως η εργασία είναι προνόμιο με ευεργετικές συνέπειες για τον χρόνο κράτησης σου.

Όσο οι κρίση θα βαθαίνει, όσο τα σύνορα μας θα είναι τρύπια κι οι ισλαμοφασίστες του τουρκικού καθεστώτος θα σπρώχνουν προς τα εδώ ατιμώρητα του κόσμου τους παρίες, τόσο θα ξεπέφτει η καθημερινή ζωή μας. Τόσο θα κυλάει το αίμα αθώων ανθρώπων κι οι ιδεοληπτικοί τουρίστες που μας κυβερνούν, θα χάσκουν. Ευτυχώς, απ’ ότι φαίνεται, θα πακετάρουν σύντομα. Θα μαζέψουν την αδιαφορία τους και τις αγκυλώσεις τους, την «πολιτική ορθότητα» τους και τον κάλπικο διεθνισμό τους και θα απέλθουν εξευτελισμένοι, αν όχι και κυνηγημένοι. Η ηγεσία που έρχεται θα κάνει την μεγαλύτερη κι απλούστερη επανάσταση: θα εφαρμόσει τους νόμους. Το οφείλει. Άτεγκτα.

Η αποκατάσταση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας είναι η πιο φτηνή μεταρρυθμιστική πολιτική με την πιο άμεση επίδραση στην ποιότητα ζωής των πολιτών.

* απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύεται στη  “Δημοκρατία” της 11-5-2011